پول و من

یادم میاد از موقعی که خودمو شناختم توو حسرتِ نداشته ها و نیافته ها بودم . بعد که کمی بزرگتر و مستقل تر شدم هر چی بیشتر دنبال پول میدُوئیدم ؛ کمتر بهش میرسیدم . انگار پول جِن شده بود و من بسمِلّاه ... برعکسِ خیلی از دوُر و بَریها ؛

به طلا دست میزدم ، خاک میشد . نه شَمّ اقتصادیِ خوبی داشتم و نه از اعتبار و پشتوانه ی مالی کسی برخوردار بودم . از طرفی دیگه برای بدست آوردنِ پولِ بیشتر و یا موقعیتِ بهتر ، حاضر نمیشدم دست به نارفیقی ، آدم فروشی ، فرصت طلبی ، حق کُشی و چاپلوسی بزنم . خلاصه زندگیم پُر شده بود از کمبود و بدهی و فرار ... و آرامش هم که قربونش برم ؛ کیمیا .
تا اینکه بلاخره خودمو پیدا کردم و دیدم خلأ زندگی من " پول " نیست و اصلا" نباید دنبالش میافتادم و وقت ارزشمندم رو براش میذاشتم چونکه من آدمِ فقیری نبودم . بواسطه ی گنج درونیم که چیزی جُز : آگاهی ، عشق و آزادیخواهی نبود ؛ من آدمِ ثروتمندی بودم . و از همونجا بود که تعریفِ زندگی من عوض شد و همه ش شد :

" در حسرتِ آزادی "